کودکانه پرسیدم: چی رو؟ و زل زدم تو چشمهاش تا شاید حس مبهمش رو بشناسم

 چشمهاش پر بود!

 انقدر پر که از ترس می بستشون، شاید از ترس اینکه همه ی عشقش بریزه بیرون

 شاید از ترس اینکه این لحظه ها تموم بشه می خواستیم حفظشون کنیم

 حفظ کنیم این ثانیه های با هم بودن رو...

 چشمهام رو بستم و سرم رو گذاشتم رو شونه اش

 فهمیدم این حسا،این لحظه ها دیدنی نیست...

دل من همون دختر بچه ی تنهاست که روزی آدمک چوبی ساخت

دل به اون بستو ازش عشقی بزرگ ساخت و زندگیشو باخت

پایشو از چوبای صندلی دلم زدم، سرخی لباشو از گلهای باغ

گوشاش از گوشه ی قلبم، چشماشو ساخته بودم من از چراغ

از تو گلدون صداقت پاهاشو با گلهای رازقی ساختم

قلبمو وای که چه آسون به نگاهاش آره باختم

دیر دونستم، زود دلم سپرده شد به دست باد

اما حیف یادم نبود که آدمک دلم میخواد

آدمک دلش از آهن شد و خیلی زود منو گذاشتو رفت

تقصیر دستام بودش، دلی نساخته دلمو بستش و رفت

حالا اون رفته و من خسته نشستم روی نیمکتای زرد

همه ی اجاقا روشنن ولی دستای من که مونده سرد

خدایا خودت منو بکش که دستام نشن آلوده ی خون

واسه من تنهایی سخته اما مردن خیلی آسونه بدون